Βιογραφία

Ωστόσο, η μεταλλοτεχνία ήταν απλώς ένας δούρειος ίππος, καθώς το πραγματικό του πάθος ήταν η τέχνη της μεταλλοτεχνίας. Έτσι, για ένα διάστημα εγκατέλειψε το επάγγελμά του για να ασχοληθεί με άλλα ενδιαφέροντα, αλλά με νοσταλγία επέστρεψε στον «μεταλλικό» έρωτά του και δημιούργησε τη δική του επιχείρηση, αρχικά ως τεχνίτης.

Ωστόσο, η μεταλλοτεχνία ήταν απλώς ένας δούρειος ίππος, καθώς το πραγματικό του πάθος ήταν η τέχνη της μεταλλοτεχνίας. Έτσι, για ένα διάστημα εγκατέλειψε το επάγγελμά του για να ασχοληθεί με άλλα ενδιαφέροντα, αλλά με νοσταλγία επέστρεψε στον «μεταλλικό» έρωτά του και δημιούργησε τη δική του επιχείρηση, αρχικά ως τεχνίτης.

Αξιοποιώντας τις δεξιότητες και την προηγούμενη εμπειρία του, έχει κερδίσει πολλούς αρχιτέκτονες τοπίου με τον ενθουσιασμό και την ανταπόκρισή του, οι οποίοι του εμπιστεύονται ολοένα και πιο σύνθετα έργα, τα οποία όμως αφήνουν ελεύθερο πεδίο στη δημιουργικότητά του. Η τεχνογνωσία του και η γνώση των υλικών έχουν αναδείξει τον καλλιτέχνη μέσα του. Τα γλυπτά του, με τις ιλιγγιώδεις καμπύλες τους, εμπνευσμένα από τα ιαπωνικά kanji, ή τη φιλοσοφία του φωτός, τα πρόσωπα, τα φώτα... όλα τα έργα του έχουν κάτι το μοναδικό. Είτε ο σχεδιασμός τους είναι λειτουργικός είτε καθαρά αισθητικός, πειραματίζεται συνεχώς με νέες μορφές. Η έφεσή του για τη διαμόρφωση των υλικών υπήρξε καθοριστικός παράγοντας για το δημιουργικό του πάθος.

Τα αγαπημένα του υλικά είναι το αλουμίνιο και ο ανοξείδωτος χάλυβας, αλλά κυρίως ο χάλυβας corten. Τα σύγχρονα έργα του, συχνά σχεδιασμού, θυμίζουν κάπως την κλασική τέχνη ως προς τη νηφαλιότητα της μορφής τους, τη μεγαλοπρέπεια και την αισθητική τους ομορφιά. Οι αναλογίες των περισσότερων έργων του καθορίζονται επίσης από τη χρυσή τομή, σε αναφορά με την αρχαία τέχνη.

Ο Eric Ferber είναι ένας καλλιτέχνης με ευαίσθητο αυτί. Ακόμα και στα πιο λειτουργικά κομμάτια μεταλλοτεχνίας, είναι σχολαστικός στο να υπερβαίνει το υλικό για να δημιουργήσει έργα τέχνης. Το αντικείμενο διαπνέεται από τη δουλειά και την τεχνογνωσία του σχεδιαστή. Έτσι, για παράδειγμα, μετά από ώρες λείανσης, το αλουμίνιο θα μοιάζει με ρητίνη ή ακόμα και με δέρμα... και οι καθαρές γραμμές θα προσδώσουν στο έργο του έναν ακόμα πιο εκλεπτυσμένο χαρακτήρα.