55.

55.... En in de toekomst geen 60, 100 of 120, maar 89 kubussen, allemaal even groot - 1,25 bij 1,25 meter. Wat bezielde beeldhouwer Eric Ferber in hemelsnaam om dit waanzinnige artistieke en wiskundige avontuur aan te gaan en spectaculaire kubussen te creëren?

De eeuwige zoektocht naar harmonie gebaseerd op de Fibonacci-reeks, met een getal dat zowel wiskundig als mythisch is: 1,618....De gulden snede, de sleutel tot evenwicht, het geheim van harmonie, is te vinden in het hart van Mayaconstructies, in de architectuur van Le Corbusier en zelfs in de natuur met de bloemhoofdjes van de zonnebloem.

Deze kubussen staan op een punt alsof ze klaar zijn om te zweven. Ze hebben allemaal dezelfde dimensie, maar het principe van de kubus wordt overstegen door een unieke formele benadering. En het is een spel van vol en leeg dat elkaar opvolgt, alsof het de fundamenten van evenwicht in twijfel trekt en het raadsel van het principe van harmonie materialiseert. Sommige worden letterlijk uit elkaar gehaald en worden het skelet van een vierkant, de meest voorkomende geometrische figuur samen met zijn rivaal, de cirkel. Radicaal minimalisme wordt gecontrasteerd met het speelse comfort van een XXL matrijs, geweven in Corten, of onze planeet in het kwadraat alsof menselijke breuken zijn geheeld, zo niet voorkomen. Tegenstrijdige lijnen worden met elkaar verzoend, de curve weeft zich een weg door de kubussen om hun strengheid te verzachten en hen te kalmeren met zijn brute strengheid.

Tijdens deze epische zoektocht naar de juiste balans is Eric Ferber zijn liefde voor de sensualiteit van rondingen niet vergeten, noch zijn voorliefde voor Corten, een materiaal met een rijke geschiedenis dat verandert door licht en tijd.

Als het heruitvinden van het begrip kubus, stuk voor stuk, op zijn minst een creatieve hoofdpijn is die Eric Ferber met strijdlust aanpakt, dan zijn de 55 kubussen die momenteel worden ontworpen een verdichting van poëzie, die het verhaal vertelt van de alliantie van tegengestelde gezichtspunten: de strijd van de strenge geometrie met de verstrengeling van lijnen die klaar staan om te ontsnappen in de kleinste tussenruimte, de versiering van motieven met het uitkleden van een skelet dat wijst op de essentie van de dingen, de tijd verteld door Corten, het ouder worden onderbroken door de seizoenen om een nieuwe jeugd te voorspellen, het obstakel van de getallen overwonnen door inventiviteit... Als je goed kijkt, zijn deze creaties op zichzelf een palimpsest van lijnen die het ware verhaal van het leven vertellen, ons aanmoedigen om stil te staan en het essentiële te definiëren, alsof we ons eigen evenwichtspunt willen vinden.

Nicole Maïon